Main Page Aims and Scope Editorial Board Instructions to Authors Contact




 
Eurasian J Pulmonol: 19 (2)
Volume: 19  Issue: 2 - August 2017
Hide Abstracts | << Back
COVER PAGES
1.Cover

Pages I - IX (74 accesses)

EDITORIALS
2.Editorial
Levent Dalar
Page X (63 accesses)

REVIEW ARTICLE
3.High Flow Nasal Oxygen Therapy: From Physiology to Clinic
Fatma Yıldırım, Serpil Öcal, Ebru Ortaç Ersoy, Kazım Rollas, Burcu Başarık Aydoğan, Turkish Respiratory Society Intensive Care Working Group
doi: 10.5152/ejp.2017.38258  Pages 54 - 64 (238 accesses)
Yüksek akım nazal oksijen (HFNO) tedavisinin nazofarengeal direnci azaltması, nazofarengeal ölü boşluğu temizlemesi, farinskte pozitif basınç oluşturması, akciğerlerde alveoler rekrutmenti artırması, havayollarını nemlendirmesi, inspire edilen oksijen fraksiyonunu (FiO2) artırması ve mukosiliyer klerensi iyileştirmesi gibi konvansiyonel oksijen destek cihazlarına göre birçok fizyolojik avantajları mevcuttur. Son zamanlarda erişkin kritik hastaların tedavisinde HFNO’nun kullanımı artmıştır ve değişik hastalık durumlarındaki birçok hastada kullanılmaktadır. Buna rağmen kritik hastalarda HFNO’nun güvenli ve etkin kullanımına dair kabul gören rehberler yoktur. Bu derleme HFNO’nun pozitif fizyolojik etkilerini, etki mekanizmalarını ve klinik uygulamalarını mevcut yayınlanmış literatürler eşliğinde özetlemektedir.
High-flow nasal oxygen (HFNO) therapy has several physiological advantages over traditional oxygen therapy devices, including decreased nasopharyngeal resistance, washing out of the nasopharyngeal dead space, generation of positive pressure in the pharynx, increasing alveolar recruitment in the lungs, humidification of the airways, increased fraction of inspired oxygen and improved mucociliary clearance. Recently, the use of HFNO in treating adult critical illness patients has significantly increased, and it is now being used in many patients with a range of different disease conditions. However, there are no established guidelines to direct the safe and effective use of HFNO for critical patients. This review summarizes the positive physiological effects, mechanisms of action, and the clinical applications of HFNO with available published literatures.

4.Ex-vivo Lung Perfusion and Its Role in Experimental Studies
Tuğba Coşgun, Gül Dabak, Ömer Şenbaklavacı
doi: 10.5152/ejp.2017.44366  Pages 65 - 70 (111 accesses)
Akciğer nakli son dönem akciğer yetmezliği olan hastalar için geçerli bir tedavi seçeneği olmaktadır. Ancak bekleme listesindeki hastalardaki artışa karşılık donör havuzu gerektiği kadar artmamaktadır. Bekleme listesindeki hastaların nakil olamadan kaybedilme oranı bekleme listesindeki hastaların dörtte birinden fazladır. Bu problemi çözmek için marjinal kabul edilen donörlerin de kullanımını gündeme gelmiştir ve Ex-vivo akciğer perfüzyonu (EVLP) uygulanmaya başlanmıştır. Bunun yanısıra akciğer nakilleri iskemi reperfüzyon hasarı başta olmak üzere pek çok sebepten dolayı halen istenilen başarı oranlarında değildir. Pek çok merkezde başarı oranının düşmesine yol açan bu etkenlere yönelik tedavi yöntemleri araştırılmaktadır. Günümüzde başta marjinal donörleri nakil öncesi tekrar değerlendirme amaçlı geliştirilen EVLP’nin deneysel çalışmalarda kullanılması gündeme gelmiştir. Biz de yazımız ile deneysel çalışmalarda EVLP modelini irdelemek istedik.
Lung transplantation is an accepted treatment modality for end-stage lung diseases. However, the donor pool is not getting larger in comparison to the number of patients on the waiting list. Of the patients on the waiting list for lung transplant, more than a quarter dies while waiting. Utilization of marginal donors became an issue, and ex-vivo lung perfusion (EVLP) was started to be performed to solve this problem. Besides that, success in lung transplantation has not reached a satisfactory level for various reasons including ischemia reperfusion injury. Treatment options against these reasons that cause low success of lung transplantations are being investigated by many centers. Nowadays, EVLP that was initially developed to re-evaluate marginal donors has become a method for studies in experimental models. In our article, we want to review EVLP models in experimental studies.

RESEARCH
5.Association between Emergency Visits with Acute Exacerbation and Exercise Performance in Chronic Obstructive Pulmonary Disease
Ilknur Naz, Hülya Şahin, Işıl Karasu, Nimet Aksel
doi: 10.5152/ejp.2017.98159  Pages 71 - 75 (124 accesses)
Amaç: Kronik Obstruktif Akciğer Hastalarında (KOAH) akut ataklar ve egzersiz performansı ilişkisi net değildir. Bu çalışmada amacımız son bir yılda akut atak ile acil başvurusu olan ve olmayan KOAH hastalarının egzersiz performanslarını karşılaştırmak ve acil başvuru sayısı ile egzersiz performansı ilişkisini incelemektir.
Yöntem: Çalışmaya katılan 206 hastanın son bir yıldaki acil başvuru sayıları kaydedildi. Altı dakika yürüme testi, modifiye Medical Research Council(mMRC) Dispne Skalası, Body Pletismograf, Karbonmonoksit diffüzyon testi ve arter kan gaz analizleri yapıldı.
Bulgular: Hastaların 127 tanesinde son bir yılda en az bir kez acil başvurusu vardı. Bu hastalarda son bir yılda acil başvurusu olmayanlara göre egzersiz performansı, dispne, pulmoner fonksiyonlar ve oksijenasyon anlamlı olarak daha kötüydü (p<0.05). Acil başvuru sayısı egzersiz performansı, dispne, oksijenasyon, 1. saniyedeki zorlu ekspiratuar volüm, 1. saniyedeki zorlu ekspiratuar volümün zorlu vital kapasiteye oranı ve karbonmonoksit difüzyon kapasitesi değerleri ile korele bulundu (p<0.05).
Sonuç: KOAH hastalarında egzersiz performansı düşük olup, yüksek acil başvuru sayısı ile ilişkilidir. Bu nedenle egzersiz performansını arttırıcı uygulamaların acil başvuru sayısını azaltacağını düşünmekteyiz.
Objective: The relationship between acute exacerbation and exercise performance in chronic obstructive pulmonary disease (COPD) is unclear. The aim of this study was to compare exercise performance between patients with COPD who visited and did not visit an emergency department in the last year; we also aimed to investigate the correlation between frequency of emergency visits and exercise performance.
Methods: We recorded the number of emergency department visits of 206 COPD patients. The six-minute walk test, the modified Medical Research Council Dyspnea Scale, body plethysmographs, carbon monoxide diffusion tests, and arterial blood gas analysis were practiced.
Results: We had one hundred twenty seven participants visited an emergency department at least once in the last year. Exercise performance, dyspnea, pulmonary functions, and oxygenation were significantly poorer in those patients (p<0.05). The number of emergency department visits was correlated with exercise performance, dyspnea, oxygenation, forced expiratory volume in one second forced expiratory volume in one second/forced vital capacity, and carbon monoxide diffusion capacity (p<0.05).
Conclusion: Exercise performance was poor and negatively related to the frequency of emergency department visits in COPD patients. We concluded that exercise performance-enhancing implementations may contribute to reduce the frequency of emergency department visits.

6.Sonographic Assessment of Diaphragm Thickness and Its Effect on Inspiratory Muscles' Strength in Patients with Chronic Obstructive Pulmonary Disease
Manal R Hafez, Omaima I Abo-Elkheir
doi: 10.5152/ejp.2017.42104  Pages 76 - 83 (119 accesses)
Objective: To assess diaphragm thickness and to assess its effect on inspiratory muscles’ strength in patients with chronic obstructive pulmonary disease (COPD).
Methods: Case-control study was conducted on 113 male patients with COPD compared to 114 age-matched non-COPD males. Spirometric indices, maximum inspiratory pressure (MIP%), maximum expiratory pressure (MEP%), 6-min walk distance (6MWD), PaO2, PaCO2, and ultrasound measurement of diaphragm thickness were performed for all participants. The studied COPD cases were classified according to the diaphragm muscle thickness into a group with normal diaphragm muscle thickness (thickness end expiration ≥1.8 mm) and a group with diaphragm muscle thinning (thickness end expiration <1.8 mm).
Results: Thickening fraction (TF) on right side, spirometric indices, MIP%, MEP%, were significantly lower in patients with COPD than in controls. Patients with diaphragm muscle thinning represented 11.5% of patients with COPD which represent 21.7% of cases with severe-to-very severe COPD. In patients with diaphragm muscle thinning, age, smoking index, and PaCO2 were significantly higher, whereas body mass index (BMI), TF bilaterally, forced expiratory volume (FEV)1%, MIP%, MEP%, 6MWD, and PaO2 were significantly lower than those with normal diaphragm muscle thickness. Additionally, TF and MIP% showed a significant negative correlation with age, smoking index, and PaCO2 and a significant positive correlation with FEV1, PaO2, BMI, and 6MWD. By multiple logistic regression analysis, the most significant factors relevant to the diaphragm muscle thinning were forced vital capacity (FVC)%, smoking index, forced expiratory flow rate at 25-75% of vital capacity (FEF)25%–75%, and FEV1%.
Conclusion: Thinning of the diaphragm was related to COPD severity, smoking index, and older age. Reduced inspiratory muscles’ strength (MIP%) was related to diaphragm thickness (TF), FEV1/FVC ratio, smoking index, and FVC%. Assessment of diaphragm thickness in COPD patients is recommended with early implementation to pulmonary rehabilitation program.

7.Effects of Omalizumab Treatment on Some Biomarkers in Severe Allergic Asthma Patients
Seda Tural Önür, Arzu Didem Yalçın, Saadet Gümüşlü, Gizem Esra Genç, Kemal Kiraz, Sedat Altın
doi: 10.5152/ejp.2017.64935  Pages 84 - 90 (119 accesses)
Amaç: Biyolojik tedavi molekülü olan omalizumab’ın astım tedavisinde multifaktöryel kullanımı olduğunu bilinmektedir. Mekanizmasının halen bilinmeyenleri mevcuttur. Çalışmamızda omalizumab tedavisi alan orta ve ileri astım hastalarını biyobelirteç salınımı ve hastalık özelliklerini immun sistem ile ilişkilendirmeyi amaçladık.
Materyal ve metod: Ağır astım hastalığı olan hastalar (n=15, Grup IA- tedavi öncesi ve Grup IB- tedavi sonrası) omalizumab tedavisine alındı. Yaş ve cinsiyet olarak eş olan 25 sağlıklı kontrol grubuna Grup II olarak dahil edildi. Her iki grubun ilk kontrolleri sırasında (Grup IA and II) ve astımlı hastaların 12 aylık tedavi sonrasında kan örnekleri alındı (Group IB). Homosistein (Hcy), eozinofilik katyonik peptid (ECP), 25-hidroksivitamin D (25(OH)D), IL-1β, soluble OX2 (sCD200) serum seviyeleri ve klinik takipte fraksiyonel ekshale nitric oksid (FeNO), solunum fonksiyon testleri ve astım kontrol ölçeği (ACT) değerlendirildi.
Bulgular: Tedavi sonrası 25(OH) D seviyesi ve solunum fonksiyon testlerinin FEV1 ve FVC seviyeleri anlamlı derecede artmıştı. Ayrıca total IgE, Hcy, ECP, FeNO ve sCD200 seviyeleri anlamlı derecede azalmıştı. Regresyon analizleri ile Grup IA hastalarında ACT-FEV1, ve ACT- FVC arasında pozitif korelasyon saptanırken, FeNO-yaş ve FeNO-ECP arasında negative korelasyon saptandı.
Tartışma: Sonuçlarımız astımlı hastaların klinik durumları ile serum biyomolekülleri arasındaki uyum ile potansiyel kullanımlarını ve omalizumab tedavisi için takip parametresi olarak kullanılabilirliklerini desteklemektedir.
Objective: The mechanism of biological treatment molecule called omalizumab used in asthma treatment is thought to be versatile; however, the mechanism still remains unknown. This study was undertaken in severe asthma patients underwent omalizumab treatment, in order to investigate the relationship between biomarker expression and disease characteristics related to the immune system.
Methods: Consecutive patients with severe asthma disease (n=15; Group IA, pretreatment and Group IB, post-treatment) underwent omalizumab treatment. Control group was age- and sex-matched including 25 healthy in Group II. Blood samples from both the groups were taken during their first visit (Group IA and II) and then after 12 months of treatment in asthmatic patients (Group IB). Serum levels of homocysteine (Hcy), eosinophil cationic peptide (ECP), 25-hydroxyvitamin D (25(OH)D), interleukin-1β (IL-1β), soluble OX2 (sCD200) and clinical follow-up tests including fractional exhaled nitric oxide (FeNO), asthma control test (ACT), and pulmonary function tests were evaluated.
Results: After the treatment, 25(OH)D levels and pulmonary function tests, including forced expiratory volume in 1 second (FEV1) and forced vital capacity (FVC) levels, were significantly increased. Furthermore, total immunoglobulin E (IgE), Hcy, ECP, FeNO, and sCD200 levels were dramatically diminished. Regression analysis revealed positive correlations between ACT-FEV1 and ACT- FVC and between FeNO-age and FeNO-ECP for Group IA patients. Negative correlations were detected between ACT-IgE, age-FEV1, FeNO-FEV1, and FeNO-FVC for Group IA patients.
Conclusion: Our results suggest that the potential use of serum biomolecules in concordance to the clinical status of the asthmatic patients might be a follow-up tool for the omalizumab therapy.

8.How Often is Chest Radiography Ordered for Patients with Pediatric Asthma?
Serap Özmen, Ilknur Bostancı, Emine Dibek Mısırlıoğlu
doi: 10.5152/ejp.2017.49344  Pages 91 - 94 (93 accesses)
Giriş: Çoğu çocukta astım tanısı klinik olarak konabilmesine rağmen, akciğer grafileri astım ataklarında neredeyse rutin olarak istenmektedir. Bu çalışmanın amacı pediyatrik astımlı çocuklarda akciğer grafilerinin hangi sıklıkta istenildiği ve bunları etkileyen faktörleri saptamaktır.
Materyal ve Metod: Bu kesitsel çalışma Çocuk Alerji ve İmmunoloji bölümümüze 6 aylık bir zaman periyodunda gelen pediyatrik astımlı hastaların elektronik radyografik kayıtlarından yapıldı. Ebeveynlerden daha ileri veriler için bir anket oluşturuldu.
Sonuçlar: Yaşları 21 – 192 ay arasında değişen toplam 100 astımlı çocuk kaydı değerlendirildi. Akciğer grafilerinin ortalama sayısı 3.9+3.8 (minimum-maksimum: 1-30). Çocukların %51’inin 3 veya daha fazla akciğer grafisi vardı. Astım tanısı öncesi akciğer grafilerinin sayısı ile antibiyotik kullanımı arasında pozitif bir korelasyon vardı (r=0.222, p=0.026). Akciğer grafilerinin sayısı ile hastaların yaşı ve astım tanı yaşı arasında ters bir ilişki bulundu (sırasıyla, r=-0.335, p=0.001; r=-0.211, p=0.035). Diğer yandan akciğer grafilerinin sayısı ile hastaneye başvuru arasında pozitif bir korelasyon vardı (r=0.205, p=0.040). Ek olarak antibiyotik kullanımı ve yıllık hastaneye başvuru ve astım atakları arasında pozitif korelasyon saptandı (sırasıyla, r= 0.428, p= 0.000; r= 0.292, p= 0.003).
Sonuç: Çalışmamızın sonuçları çocukluk çağı astımında özellikle küçük yaştaki çocuklarda akciğer grafisi istemlerinin yüksek olduğunu gösterdi.
Objective: Although many children with asthma can be diagnosed clinically, chest radiographs are routinely requested in asthma attacks. The aim of this study is to determine how often chest radiographs are requested and the factors affecting these requests in pediatric patients with asthma.
Methods: This cross-sectional study was performed by studying the electronic radiographic records of pediatric patients with asthma who were referred to our Pediatric Allergy and Immunology Department over a six-month period. A questionnaire was designed to obtain further information from the parents of the patients.
Results: The records of 100 children with bronchial asthma, aged 21 to 192 months, were evaluated. The average number of chest radiographs was 3.9±3.8 (between 1-30). Fifty-one percent of the children underwent three or more chest radiographs. There was a positive correlation between the number of chest X-rays before asthma diagnosis and the frequency of antibiotic usage (r=0.222, p=0.026). An inverse correlation was found between the number of chest radiographs and the patients’ ages and the age at which asthma was diagnosed (r=−0.335, p=0.001; r=−0.211, p=0.035, respectively). In contrast, there was a positive correlation between the number of chest X-rays and the number of hospital admissions (r=0.205, p=0.040). A positive correlation between the frequency of antibiotic usage and the annual number of hospital admissions was determined (r=0.428, p=0.000). Furthermore, a positive correlation between the frequency of antibiotic usage and the frequency of asthma attacks was observed (r=0.292, p=0.003).
Conclusion: The results of our study show that the use of chest radiographs is high in cases of childhood asthma, especially in younger children.

9.Efficacy of Endobronchial Ultrasound-Guided Transbronchial Needle Biopsy for the Diagnosis of Intrathoracic Lymph Node Metastases from Extrathoracic Malignancies
Ayperi Öztürk, Aydın Yılmaz, Zafer Aktaş, Funda Demirağ, Nilgün Yılmaz Demirci
doi: 10.5152/ejp.2017.08870  Pages 95 - 99 (109 accesses)
GİRİŞ-AMAÇ: Ekstratorasik malignitelere bağlı intratorasik lenf nodu büyümeleri sık görülmektedir. Endobronşiyal Ultrasonografi eşliğinde transbronşiyal iğne aspirasyonu (EBUS-TBİA) sıklıkla mediastinal veya hiler lenf nodların tanısı ile akciğer kanseri evrelemesinde kullanılmakla birlikte santral hava yollarına komşu lezyonların tanısında, tümörün bronş duvarı invazyonunun derinliğini belirlemede ve nadiren santral pulmoner emboli saptanmasında kullanılmaktadır. Ancak EBUS-TBİA ile saptanmış ekstratorasik malignitelere bağlı lenf nodu metastazlarını içeren az sayıda çalışma mevcuttur. Bu çalışmayla mediastene metastaz yapan ekstratorasik malignitelerin tanısında lineer (doğrusal-konveks) problu EBUS (CP-EBUS) eşliğinde alınan TBİA’ nın rolünü belirlemek amaçlanmıştır.
MATERYAL-METOD: Kliniğimizde Mart 2010- Temmuz 2015 tarihleri arasında ekstratorasik malignitesi olan tanısal amaçlı CP-EBUS TBİA uygulanan 190 hasta retrospektif olarak incelendi.
BULGULAR: Ekstratorasik malignite tanısıyla başvuran 190 hastanın demografik özellikleri tablo 1 de sunulmuştur. 190 hastanın 61’i malign (%32), 121 ‘i( %63) benign, 3’ü%(1,5) tanısal değil, 5 (%3,5)hastadan milimetrik lenf nodu izlendiği için örnek alınmadı. Hastaların EBUS-TBNA ile aldıkları tanılar ile hastaların son tanıları şekil 1 de belirtilmiştir. Malign hastaların 40’ı metastaz, 19’u primer akciğer CA, birisi hodgkin lenfoma, ikisi maligniteyle (mediastinoskopiyle skuamöz hücreli akc CA tanısı aldı) uyumlu idi. Tanısal olmayan üç hastadan birisi takipte reaktif lenf nodu olarak tespit edildi; diğer ikisi ileri tetkikle tanı aldılar. EBUS-TBİA 'nın ekstratorasik malignitelerin intratorasik metastazlarını saptamadaki sensitivitesi %95.3,spesivitesi %100, negatif prediktif değeri %97.6, tanısal değeri %98.4'tür.
SONUÇ: EBUS-TBİA, akciğer kanseri tanısı ve evrelemesinde olduğu gibi ekstratorasik malignitelere bağlı intratorasik lenf nodu metastazlarının saptanmasında da basit, güvenilir ve yeterli bir yöntemdir
Objective: Intrathoracic lymph node enlargement is common among patients with extrathoracic malignancies. While endobronchial ultrasound-guided-transbronchial needle aspiration (EBUS-TBNA) is often used for diagnosing mediastinal or hilar lymph nodes and for staging lung cancer, there are still a few studies demonstrating the use of EBUS-TBNA for determining intrathoracic metastases from extrathoracic malignancies. The aim of this study is to evaluate the role of EBUS-TBNA for the diagnosis of extrathoracic malignancies.
Methods: From March 2010 to July 2015, 190 patients with known extrathoracic malignancy, who underwent diagnostic convex probe (CP)-EBUS-TBNA due to suspicion of metastases, were included in the study. The patients’ data were retrospectively investigated.
Results: The findings of EBUS-TBNA were examined; 61 patients (32%) were malignant, 121 (63%) were benign, and 3 (1.5%) were not diagnostic. Five patients (3.5%) were not sampled because of the millimetric size of the lymph nodes. There was no progression at the 12-month follow-up in these patients. Among the malignancy patients, 40 had extrathoracic malignancy-related intrathoracic metastases. The diagnosis of the lymph nodes with EBUS-TBNA and the final diagnosis at follow-up are given as summarized. The size of the lymph node decreased during clinical follow-up in one of the three non-diagnostic patients (accepted as having reactive lymph node). The other two patients were diagnosed as malignant using mediastinoscopy (having esophageal cancer and squamous cell lung cancer). The sensitivity was found to be 95.3%, specificity was 100%, the negative predictive value was 97.6%, and the diagnostic accuracy rate was 98.4%.
Conclusion: EBUS-TBNA is a simple, reliable, and adequate diagnostic method for determining intrathoracic lymph node metastases related to known extrathoracic malignancies.

10.The Importance of Partner Support and Psychological Status in Smoking Cessation
Onur Turan, Pakize Ayşe Turan, Arzu Mirici
doi: 10.5152/ejp.2017.97759  Pages 100 - 103 (90 accesses)
GİRİŞ: Sigara içme alışkanlığı, aynı evde yaşayan insanların alışkanlıkları ile de etkileşim halindedir.Ansiyete ve depresif belirtileri olan kişilerin daha çok sigara içtiği bilinmektedir. Çalışmamızda, sigara bırakma polikiniklerine başvuran hasta ve eşlerinin ruhsal durumlarının ve partner desteğinin sigara bırakma tedavisine olan etkisinin araştırılması amaçlandı.

MATERYAL-METOD: Temmuz 2014-Ocak 2015 tarihleri arasında, merkezlerimizin Sigara Bırakma Polikliniği’ne başvuran, sigara bırakma tedavisi başlanan kişiler ve eşleri değerlendirmeye alındı.Çiftlerden, Evlilik Uyum Ölçeği ve Hastane Anksiyete Depresyon Ölçeği’ni doldurmaları istendi. Sigara bırakma tedavisi başlanan katılımcılar, tedaviden 6 ay sonra kontrol amaçlı çağırılarak sigara bırakma durumları gözden geçirildi. Katılımcılara, sigara bırakmaya eşlerinin desteğini değerlendirmek için PIQ anketi uygulandı.

BULGULAR: Çalışmaya dahil edilen 94 katılımcının %55'i eşleriyle birlikte sigara bırakmak için polikliniğe başvurdu. Tedavi süreci sonunda katılımcıların %55.3’ü sigarayı bırakmada başarılı oldu. Eşiyle sigara bırakmak için başvuranların %42.3’ü sigarayı bırakabilmişti; çiftlerin %96.2’sinde sigara bırakma konusunda aynı sonuç tespit edildi. Sigaranın bırakılamaması ile, katılımcıların kendisinde ve partnerlerinde anksiyete ve depresyon riskinin yüksek olması (katılımcı: p=0.028 ve 0.037;partner: p=0.003 ve 0.007), partnerin sigara içiyor oluşu (p<0.01) ve evlilik uyumunun düşük olması (p<0.01) arasında istatistiki açıdan bir ilişki mevcuttu.Lojistik regresyon analizinde partner desteği ve partnerin sigara içme durumu sigara bırakmaya bağımsız etki eden faktörler olarak bulundu.

SONUÇ: Sigara bıraktırma programına alınacak hastalarda, ruhsal açıdan mevcut durum ve partner desteği önemlidir. Sigara içmeyen aile bireylerinin varlığı, kişinin sigarayı bırakmasını kolaylaştırıcı bir faktördür. Bu süreçte çiftlerde tedavi öncesinde mevcut anksiyete ve depresif belirtilerin tespit edilip gerekli önlemlerin alınması ve eşlerinin sigara bırakma konusundaki desteği sigara bırakma tedavi başarısını artıracaktır.
Objective: The habit of smoking is more common in members of a family living in the same house. People with psychiatric symptoms smoke more cigarettes. We conducted a study to examine whether the psychological status of couples and partner support affects smoking cessation success.
Methods: The outpatients who started taking a therapy for smoking cessation between July 2014 and January 2015 in our clinic were included in this prospective, single-center study. Each couple was assessed on the basis of the Marital Adjustment Scale (MAS) and Hospital Anxiety-Depression Scale (HADS). The smoking status of the participants was assessed after 6 months, and they filled out the Partner Interaction Questionnaire (PIQ).
Results: Of 141 volunteers, 55% joined the smoking cessation program as couples. A total of 55.3% of the participants managed to quit smoking. Further, 42.3% of couples quitted smoking. Nearly 96.2% of couples had the same result regarding smoking cessation. The smoking cessation rate was significantly lower in couples with high anxiety depression scores (participant: p=0.028 and 0.037; partner: p=0.003 and 0.007), smoker partners (p<0.01), and participants with low marital adjustments (p<0.01). Logistic regression analysis showed that the independent parameters affecting smoking cessation success were support and the smoking status of partners (p<0.001 and 0.021, respectively).
Conclusion: Partner support and psychological status were important parameters associated with smoking cessation. The presence of non-smoker partners made quitting smoking easier. Reducing anxiety and depressive symptoms and support of partners may help in smoking cessation.

11.Effective Factors on Unassisted Smoking Cessation
Ayşegül Karalezli, Nazmi Bilir, Mecit Süerdem, Seyfettin Gümüş, Şermin Börekçi, Zeynep Atam Taşdemir, Hafize Güngör Çobanoğlu
doi: 10.5152/ejp.2017.85047  Pages 104 - 111 (95 accesses)
Amaç: Kendiliğinden sigara bırakanların oranı azalmış görünmesine rağmen, azımsanmayacak kadar çoktur. Sigara bırakma tedavilerinde ilaçların kullanımının artmasıyla kendiliğinden sigara bırakanlara daha az önem verilmektedir. Bu çalışmada kendiliğinden sigara bırakanlara etkili olan sebeplerin ortaya çıkarılmasının bırakma sürecine katkısının değerlendirilmesi amaçlandı.
Yöntemler: Araştırmaya herhangi bir farmakolojik veya psikolojik destek tedavisi almamış olan, 18 yaş ve üstü kişiler alındı. Araştırma, %95 güven düzeyinde ±3,09 hata payıyla yapıldı. Yaş,cinsiyet, öğrenim durumları, meslekleri,aylık gelirleri, sigara içme durumları ve bırakmaya etkili olan faktörler sorgulandı.
Bulgular: Katılımcıların yarısı (509 kişi,%50,5) erkek ve yarısı (498 kişi,%49,5) kadındı. Katılımcıların yaşları ortanca 35(18-87) idi. Kadınların yaşı ortanca 35(18-83) iken erkeklerin yaşı ortanca 36(18-87)idi.İstanbul’dan 351(%35), Ankara’dan 301(%30), Konya’dan 207(%20), Antalya’dan 148(%15) kişi ile görüşüldü. Bu çalışmanın sonunda yardım almaksızın sigara bırakmada en etkili faktörün kişinin kendi hastalığı olduğu gösterildi. İkinci sırada hastalanma korkusu ve üçüncü sırada aile bireylerinin baskısı vardı. Hastalık nedeniyle sigara bırakanlar en çok solunum sistemi hastalıkları nedeniyle sigarayı bırakmışlardı. En korkulan hastalık ise kanserdi. Kendiliğinden sigara bırakanlarda, daha uzun yıllar sigara içenlerin daha az sigara bırakma deneme sayısıyla sigara bıraktığı görüldü. Maddi durumun kötü olmasının da sigara bırakmada dördüncü sırada etkili olduğu görüldü.
Sonuç: Yardım almaksızın sigara bırakmada kişinin kendi hastalığı yanısıra hastalanma korkusu da önemli bir faktördür. Bu nedenle sigara bırakma sürecinde ve özellikle gençlerin sigara içmesini önlemek amacıyla tasarlanacak projelerde bu konulara önem verilmesi gerektiği düşünüldü. Sigara satış ücretlerinin artırılması da bu konuda önemlidir. Kapalı alanda sigara içilmesini önlemek amacıyla çıkarılan kanunlara uyum da özellikle gençlerin sigaranın zararları ile ilgili düşüncelerini etkileyebilir.
Objective: This study aimed to evaluate the contribution which effective factors on who self-quitting smoking.
Methods: The study had been included in over 18 years old people who not received any pharmacological treatment or psychological support. The research was performed at the 95% ±3.09 confidence interval. Age, gender, educational status, occupation, monthly income, smoking situation and effective factors on self-quitting smoking.
Results: The participants had been 50.9% (509) male and 49.5 (498) female. Median age was 35 (18-87) years old; female’s median age 35 (18-83) and male’s median age 36 (18-87). From İstanbul 351 (35%), Ankara 301 (30%), Konya 207 (20%), Antalya 148 (15%) were people interviewed. This study had been the most effective factor in unassisted smoking cessation one’s own disease. The second factor had been getting fear of sick and third family pressure.The most people had been quit smoking due to diseases of respiratory system. The most fearful disease was cancer. Financial status was forth effective factor on quitting smoking.
Conclusion: As a result effective factors on unassisted smoking cessation had been getting fear of sick as well as own disease. Therefore, in the process of quitting smoking, and especially young people in the project will be designed to prevent smoking was thought should be given to these issues. Also important in this regard is increasing the cigarette sales price. The compliance with laws issued to prevent smoking in closed areas, in particular young people can influence their thoughts about the hazards of smoking.

CASE REPORT
12.Efficacy of Noninvasive Ventilation in a Patient with Hypercapnic Respiratory Failure Complicating Eisenmenger’s Syndrome
Ana Jaureguizar Oriol, Salvador Díaz- Lobato, Francisco León Román, Sagrario Mayoralas Alises
doi: 10.5152/ejp.2017.82905  Pages 112 - 114 (89 accesses)
Eisenmenger’s syndrome is a severe type of congenital heart disease characterized by severe pulmonary arterial hypertension. In the cases that the pressure in pulmonary circulation exceeds the systemic pressure, there appears a right-to-left shunting of blood. Consequently, the syndrome exists hypoxemia and cyanosis. Hypercapnia is not common in these patients; however, it might coexist with hypoxemic failure if there are other restrictive pathologies associated. Meanwhile, it has been described high prevalence of sleep disorders in Down syndrome. There is no evidence about the role of noninvasive ventilation in the management of these patients. We present a 39-year-old man, suffering of Down and Eisenmenger’s syndrome with multiple cardiac decompensations and obstructive sleep apnea (OSA), who was admitted to hospital due to severe somnolence, edema, and dyspnea. We observed a hypercapnic respiratory acidosis that ameliorated with noninvasive ventilation (NIV). The patient returned home with nocturnal NIV as a new treatment, and no further admission to hospital was seen in the following two years. To our knowledge, this is the first report about the utility of NIV in Eisenmenger’s and Down syndrome patients.

BRIEF COMMUNICATION
13.Recalcitrant Subcutaneous Emphysema: A Solution with A Simple Method
Jose Zapatero Gaviria, Pedro Gato Díaz, Teresa Pérez-warnisher, Sara Vicente Antunes, Juan Manuel Corral Cano, Pablo Fernandez Gómez-escolar, Ignacio Muguruza Trueba
doi: 10.5152/ejp.2017.07379  Pages 115 - 118 (96 accesses)
Objective: To report our experience in treating 10 consecutive patients with recalcitrant subcutaneous emphysema (SE) using two different types of subcutaneous drains.
Methods: A retrospective review of our experience in managing 10 cases of recalcitrant SE. The method that we employed consisted of creating a subcutaneous tunnelization of the pre-pectoral space, under previous local anesthesia, and inserting three Penrose drains (small rubber tubes) or a multifenestrated Argyle drain in the tunnels.
Results: The placement of the subcutaneous drains resolved SE in all 10 cases within a mean time of 5.3 days. No local or systemic complications were observed, but patients with the Argyle drain showed worse tolerance, presenting local pain that required treatment with additional analgesics.
Conclusion: The subcutaneous drain treatment of the recalcitrant SE is a simple, safe, and effective method that should be used in clinical practice for the better comfort of patients. In our series, Penrose drains were better tolerated than the multifenestrated Argyle drains.



 
Quick Search




 




















 
Copyright © 2016 Turkish Respiratory Society. All rights reserved
Bu web sitesi sağlık profesyonellerine yöneliktir. İçeriğindeki yazılar ve dökümanlar hekim veya eczacı görüşü yerine geçmez. Sitenin kullanımıyla ilgili her türlü sorumluluk kullanıcıya/ziyaretçiye aittir.

LookUs & Online Makale